De Blanke Masaï (Corinne Hofmann, 1999)

Het boek is beter dan de film. Een cliché, maar een waarheid als een koe in het geval van het verhaal van Corinne Hofmann bij de masaï in Kenia. Ik had de film De Blanke Masai, een straffe film overigens, jaren geleden al gezien, wat mijn twijfels bij het kopen van het boek serieus voedde. Beïnvloed door het beeld van een rijkgevulde bibliotheek haalde ik de turf toch maar in huis. Een beslissing die me niet zou spijten. Waar je in de film nog soms dat gevoel had van ‘hier klopt iets niet’ of ‘had die vrouw dat werkelijk niet voorzien’, kreeg je in het boek een gevoel van empathie, een gevoel van ‘ik zou dit ook wel kunnen meemaken’ of van ‘niets zo menselijks als deze emoties’. Je begrijpt Corinne Hofmann, hoe moeilijk het soms ook is, in haar beslissingen, zowel haar verhuis naar Kenia als haar terugkeer, terwijl je in de film meer naar een sprookje staart dat eindigt met een doorprikt droombeeld.

Corinne Hofmann is in het jaar 1986 een modale westerse vrouw die in het Zwitserse Biel een winkeltje uitbaat. De zaken lopen lang niet slecht en ze heeft serieuze uitbreidingsplannen op papier. Voor trouwen of kinderen heeft ze voorlopig geen tijd, al is haar vriend Marco daar best rouwig om. In het jaar 1986 trekken zij op reis naar Mombasa. Voor het eerst. Nooit eerder had ze in Kenia voet aan land gezet. Op dag drie trekken ze met de veerboot naar de stad. Op de weg terug maakt Marco Corinne attent op iemand. “Het is alsof ik door de bliksem word getroffen”, spreekt de schrijfster die de masaï van kop tot teen aanstaart en omgekeerd. De masaï is een nomadisch volk in het oosten van Afrika dat nog zoveel mogelijk vasthoudt aan traditionele gebruiken. In de dorpen van de masaï primeren geiten op geld, al dringen ook daar muntstukken en biljetten snel door in de samenleving. Dat is trouwens de reden waarom die masaï ook op die veerboot zit. In Mombasa, waar toerisme welig tiert in vergelijking met zijn thuisregio Barsaloi waar zelden een blanke gespot wordt, of het zou een missionaris moeten zijn, vormen masaï aantrekkingspolen voor toeristen. Veel heeft de masaï op die gedoemde veerboot niet om het lijf. Een korte, rode lendenbroek en een rijk versierd lichaam volstaan voor totale betovering. Het leven van Corinne zou nooit meer hetzelfde zijn. Ze verlaat haar vriend, verkoopt haar winkel, zwaait haar familie en vrienden uit en smelt voor haar nieuwe vaderland. Liefde op het eerste gezicht, al verdrong die verliefdheid de eerste signalen dat niet alles rozengeur en maneschijn zou zijn. Corinne en haar masaï blijven niet lang in Mombasa, maar keren terug naar zijn geboortedorp in ‘the middle of nowhere’. Ze bouwen een hut, trouwen volgens de riten van de stam, krijgen een kind en starten een winkel. Maar de ballon wordt na de geboorte van Napirai snel doorprikt. De fysieke uitputtingsslag, malaria en honger, kan Corinne nog overwinnen, de mentale uitputtingsslag, de culturele verschillen en de onhebbelijke jaloezie van haar man, niet. Ze keert vier jaar later terug naar Zwitserland. Een illusie minder, maar toch gelukkig.

Corinne Hofmann wachtte acht jaar om haar fantastische (in letterlijke zin), meeslepende en onwaarschijnlijke masaï-avontuur op te tekenen. Meteen na verschijning werd het opgepikt door miljoenen lezers, vertaald in meerdere landen en succesvol verfilmd door Hermine Huntgeburth. Later schreef ze de vervolgverhalen Terug uit Afrika en Weerzien in Kenia.