Zwart op Wit (Jurgen Verstrepen, 2008)

Jurgen Verstrepen heeft met zijn autobiografisch werk Zwart op Wit zeker een aantal gevoelige snaren geraakt, maar het boek is niet zo choquerend als de schrijver van de achterflap doet beweren. Verstrepen besteedt in dit werk veel aandacht aan zijn radiocarrière. De vele ups en downs, de controverses die hij teweeg bracht met zijn radio- en televisieprogramma’s, de tegenwind die hij voortdurend moest verwerken van verschillende actoren uit het brede politieke veld. Verstrepen was niet geliefd als radiomaker bij beleidsmakers, dat zeker niet. Zijn stijl was rechttoe, rechtaan, maar ook vernieuwend voor de man in de straat. De politicus Jurgen Verstrepen probeert diezelfde stijl aan te houden: recht voor de raap, freedom of speech, hard tegen de schenen schoppen, maar altijd een aantal basisrechten in het achterhoofd houdend. Vooral dit laatste zette hem buitenspel bij het Vlaams Blok. Verstrepen was geen man om Duitse naziliederen te zingen op exuberante drankfeesten van het Vlaams Blok in exclusieve kastelen in Frankrijk. Verstrepen sloot zich als onafhankelijke aan bij het Blok, net omdat hij die partij wilde veranderen. In die opdracht is hij niet geslaagd. Zijn boek sluit af op 17 april 2007. Die dag maakt Verstrepen zijn overstap naar Lijst Dedecker bekend, een partij waar basisrechten wel gerespecteerd worden, en waar Verstrepen toch naar hartelust tegen de schenen van het establishment kan schoppen.

Jurgen Verstrepen (Deurne, 1966) is als radiomaker, als politicus, als auteur, en waarschijnlijk ook als mens enerzijds enthousiasmerend, aanlokkelijk en bewonderenswaardig, maar anderzijds wekt hij een gevoel op van ‘de hele wereld is tegen mij’ of ‘ik is klein en zij zijn groot’. Nog te veel grijpt hij naar die analyse terug in zijn boek Zwart op Wit. Verstrepen hapte toe op het aantrekkelijke aanbod van het toenmalige Vlaams Blok om de stap naar de politiek te zetten, maar zou al snel door de elite van de eigen partij buitenspel gezet worden. Het enthousiasme en de goede bedoelingen die Verstrepen wilde doordrukken, verdwijnen naar de achtergrond bij het beschrijven van een aantal situaties waarin hij telkens opnieuw ‘onrecht’ wordt aangedaan. Wat zelfkritiek was hier op zijn plaats geweest. Was Verstrepen niet te naïef toen hij dacht dat hij het Vlaams Blok wel eens zou veranderen? Is het niet te gemakkelijk om kritiek te spuien op een partij waar hij zich jarenlang zogenaamd ‘thuis’ voelde? Hoort een politicus niet te weten dat het spel hard gespeeld wordt, en zeker in de coulissen van Vlaanderens meest beruchte partij? Het boek opent en eindigt met een lofrede aan het adres van Jean-Marie Dedecker, zijn nieuwe poulain in het politieke schaakspel. Ik vrees binnen x-aantal jaar een nieuw boek van Verstrepen in de winkels te vinden waarin hij zijn ongenoegen over het verhaal-LDD uit de doeken doet. En toch heeft Verstrepen meer dan een ander, een bepaalde eigenschap die hem telkens opnieuw doet rechtveren wanneer hij in de ravijn belandt. Verstrepen geeft niet op en strijdt verder voor een aantal idealen, of vooral tegen een aantal idealen. Dit is een constante in het boek, eerst als radiomaker, daarna als politicus.