Mannequins zijn missen of babes! Een gesprek met Viviane Audenaert

ROESELARE – Viviane Audenaert en zoon Niek Haesaerts staan voor de 6^e maal in voor de organisatie van de TopMannequin Awards, de opvolger van Miss Mannequin. Op vrijdag 2 november presenteren 18 meisjes en 10 jongens zich aan een deskundige jury in de zalen van Schiervelde. Wie is de bezielster achter het concept van TopMannequin?

Viviane Audenaert ( 48 ) is uit het Oost-Vlaamse Destelbergen afkomstig en woont al een aantal jaren in Knokke. Ze studeerde Economie, maar via haar moeder, die kapster was, en via een goede vriendin belandde ze in de modesector. “Mijn vriendin en ik vormden geen concurrenten voor elkaar,” begint Viviane. “Zij was bruin, ik blond. Zo startten we samen als fotomodel.” Ondertussen heeft Viviane een lange carrière achter de rug als mannequin. Ze defileerde in Milaan, Parijs en Miami. Tijdens haar modellencarrière startte ze ook een eigen mannequinschool. In 1986 kreeg ze een journalistiek aanbod. “Het blad Dag Allemaal vroeg mij wekelijks twee bladzijden te vullen rond Bekende Vlamingen en mode. Met plezier nam ik die taak aan. Later werkte ik ook voor Joepie en TV-Familie. Een gevarieerde bezigheid, want voor Joepie richtte ik me dan meer tot de jeugd en voor TV-Familie tot het gezin. Ondertussen maak ik ook voor S. Televisie een wekelijkse reportage. Daarnaast slorpt mijn modellenbureau nog steeds veel tijd en energie op.”

West-Vlaams bloed

Wat drijft Viviane in die harde modewereld? “Mode is heel boeiend en afwisselend, hoor,” vertelt ze enthousiast. “Ik vind telkens nieuwe targets. Het meest boeiende aan mode is dat ze zich steeds herhaalt. Alleen weet je nooit wanneer en in welke vorm.” De Oost-Vlaamse heeft nog vele toekomstplannen. Zo wil ze (in de nabije toekomst) een modecenter opstarten. “Vele mensen mailen mij met vragen over stijl en kledij. In mijn modecenter zullen mensen in de kinderkamer ideeën kunnen opdoen voor kinderkledij, in de badkamer zaken rond make-up, in de keuken zal een bar staan en zo zal er in iedere ruimte iets te doen zijn. Ik zoek nu naar een geschikte locatie in West-Vlaanderen. Dat West-Vlaamse zit al in mijn bloed, weet je. West-Vlamingen, maar ook Oost-Vlamingen, zijn warme mensen, zij staan open voor nieuwigheden. Veel meer dan bijvoorbeeld Antwerpenaren.”

Zoeken naar ‘bloemekes’

Viviane blijft ook enthousiast over TopMannequin. “Ik ben een jaar lang bezig met de organisatie van dit evenement. Alle kandidaten werden opgenomen in mijn modellenbureau en genoten er een opleiding. Mannequins zijn hier geen missen of babes. Wij zoeken andere mensen. Mijn modellen moeten zowel onstage als backstage een ‘bloemeke’ zijn. Ik kan niet werken met rotte appels. Net als in het voetbal werken wij in teamverband. Dat is het grote verschil met fotomodellen, die eerder individueel werken. Natuurlijk zijn er ook hier een aantal objectieve criteria. De perfecte maten bijvoorbeeld zijn een lengte van 1.76m, een jeansmaat 28, een behamaat 85B en schoenmaat 37.”

Op vrijdag 2 november is er dan de jaarlijkse TopMannequin Awards in het Schierveldecomplex in Roeselare. Een 30-koppige jury, waarin gereputeerde fotografen, mannequinagentschappen, stylisten, hoofdredacteurs en diverse opdrachtgevers zetelen, kiezen de opvolgers voor Elke Janssens en Jeremy Choquet. “Ik ben opnieuw tevreden over de pers- en publiekbelangstelling,” besluit Viviane. “In de zomer draaide Vitaya een reportage rond dit evenement. Ook de Rode Loper komt nog filmen. Ik verwacht in november zowat 1200 mensen, waarvoor 300 VIP’s. Wij bieden wel formules aan voor iedereen. Zo kan je voor 10 euro genieten van de Awards en de After Party.”

(Paul Cobbaert – 24/10/2007, in Het Nieuwsblad Online)

Free Burma!

Opiniestuk. Sleutel tot Birmese Probleem

Het Birmese volk herleeft. Exact 19 jaar na de grote opstanden tegen het dictatoriale regime van generaal Ne Win strijden dezelfde krachten nu tegen de militaire junta onder leiding van Senior-General Than Shwe. Diezelfde studenten als toen, nu geïnstitutionaliseerd in ‘88 Generation Students Group, startten de protestacties dit jaar in augustus na een door de overheid gestuurde brandstofprijsstijging.

Net als in 1988 was de directe aanleiding van economische aard. Toen besliste Ne Win om astrologische redenen de biljetten van 20, 50 en 100 kyat te demonetiseren en nieuwe biljetten uit te geven van 45 en 90 kyat. Net als toen leiden de boeddhistische monniken de vreedzame protestmarsen en boycotten.

Net als toen blijft Daw Aung San Suu Kyi hét democratische symbool bij uitstek in Birma. Zaterdag organiseerden de monniken een mars naar haar huis in Avenue Street waar ze sinds 1989 bijna onophoudelijk onder huisarrest staat. Haar korte verschijning aan de poort zorgde voor emotionele toestanden. “Only now do I remember to use my umbrella,” vertelde een vrouw nadat ze The Lady had gezien. “Before that, I didn’t even notice the fact that it was raining.”

Net als toen komt dat verre Zuidoost-Aziatische landje met 45 miljoen inwoners en een oppervlakte zo groot als Frankrijk terug in beeld van de westerse media. “De Birmanen komen in opstand tegen het militaire bewind”, aldus de media, terwijl ze hiermee onmiddellijk 15 miljoen Birmezen vergeten, etnische minderheden die eveneens (of nog meer) geleden hebben onder het bewind.

Net als in 1988 reageren de Europese landen en de Verenigde Staten met steun- en sympathiebetuigingen voor de monniken en het Birmese volk. Maar mooie woorden, opnieuw gegoten in een resolutie, decreetbeschouwing of ander opstel, zullen, net als toen, geen soelaas bieden.

Resultaat van de opstanden in 1988: tienduizenden doden, honderdduizenden gewonden en miljoenen vluchtelingen in eigen land op zoek naar voedsel en een dak. Zullen de militairen dan, net als toen, hun vreedzaam demonstrerende landgenoten op gewelddadige manier verdrijven? De gelijkenissen met 1988 zijn inderdaad talrijk, maar één factor blijft vandaag onduidelijk. De Birmese militaire junta leeft op gratie van China en India. Hoe zullen die landen reageren op de huidige protesten?

China en India zijn de grootste potentiële mogendheden in de Aziatische regio. De Chinese economie groeide de laatste decennia met een enorm percentage. Dit manifesteerde zich in de Chinese politieke ambities van invloedsuitbreiding. Zie de problematiek rond Taiwan, concurrerende soevereiniteitsclaims in de Zuid-Chinese Zee, een wapenwedloop in Zuidoost-Azië, verschillende militaire afspraken, … . De huidige Chinese invloed in Birma is op financieel, economisch, politiek en militair vlak onmisbaar voor de door het westen geïsoleerde militaire junta. Maar net hiervoor is die andere grootmacht, India, zeer beducht. India kende sinds haar economische liberalisering in 1991 een economische groei van 6%, net iets minder dan China. Die groei uit zich ook hier in groeiende politieke ambities. De laatste jaren stelt India zich assertiever op in de internationale politiek. Meer dan andere landen is India bezig aan een diplomatieke evenwichtsoefening, waarbij ze met verschillende mogendheden relaties aanhaalt (o.a. Rusland, Verenigde Staten, Japan en ook China). Het land hoopt ook op permanent lidmaatschap in een hervormde VN-veiligheidsraad.

Maar India vreest sinds de jaren ‘90 een ‘Tibetanisatie’ van Birma. De geschiedenis toont aan dat twee grootmachten de vrede bewaren indien zij de tussenliggende bufferstaten in stand houden en respecteren. Een oorlog kan ontstaan als één grootmacht een bufferstaat annexeert of omvormt tot cliëntstaat. Tibet en Birma waren lange tijd de twee bufferstaten tussen India en China. Tibet werd in 1960 door China ingelijfd. Dit leidde twee jaar later tot een Chinees-Indische oorlog. India wil dit nu vermijden door goede contacten met de Birmese junta te onderhouden en de Chinese invloed in te perken. Zo zijn er opnieuw op het hoogste niveau formele en informele contacten en staatsbezoeken. India levert wapens aan de junta en importeert opnieuw Birmese producten.

Birma biedt om vele redenen grote voordelen aan India en China. Zo zijn de Birmese natuurlijke rijkdommen na decennialang economisch wanbeleid nog niet geëxploiteerd. Zo vormt Birma voor China een strategische doorgang naar de door India gedomineerde Indische Oceaan en voor de import van olie uit het Midden-Oosten. Zo is Birma een belangrijke afzetmarkt voor China’s en India’s militaire industrieën. En natuurlijk is, puur machtspolitiek bekeken, een invloedsuitbreiding naar Birma een belangrijke strategische zet voor die mogendheden.

Maar hoe zullen China en India reageren op de huidige crisis in Birma. Negentien jaar lang hielden de internationale politieke en mediakanalen zich afzijdig van de Birmese situatie. Maar nu staat Birma bovenaan de agenda van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en van de Veiligheidsraad. Kan India, hun streven naar een permanente zetel indachtig, die steun aan het regime volhouden? Kan China, met het oog op Beijing 2008, nog langer deze mensonwaardige junta financieel en logistiek onderhouden? Zij leveren, volgens mij, de sleutel voor een oplossing van het Birmese probleem.

(Paul Cobbaert – 26/09/07, in MO*-Magazine)

Meter van S.O.S. Birma. Een gesprek met Goedele Liekens

Goedele Liekens was voor een reportage van ‘Sterke Vrouwen’ aanwezig in 2006 in een door ons gesteund vluchtelingenkamp. Wij contacteerden haar met de vraag tot het meterschap van S.O.S. Birma. Goedele bleek meteen bereid en enthousiast om haar steun en naambekendheid te verlenen aan een vereniging die een volk wil steunen, die haar nauw aan het hart ligt. Op woensdag 4 april hadden wij een gesprek met Goedele Liekens, voormalig Miss België, vandaag Goodwill-ambassadrice bij de Verenigde Naties.

“Birma is helaas een vergeten land in de westerse pers,” begint Goedele. “Landen als Soedan of Noord-Korea komen vandaag om bepaalde redenen veel meer naar voor. Daarom hou ik van verenigingen die toch een inspanning doen voor dit land. Ik weet echter uit ervaring dat dit laatste niet simpel is. Ik heb recent nog een klacht gekregen van de Birmese consul in België voor mijn ‘Sterke Vrouwen‘- reportage. De klacht luidde dat mijn reportage politiek geladen was.” Goedele was een kleine twee weken in Mae Sot aanwezig. Ze heeft een enorm respect gekregen voor vele mensen in het kamp. “Hoe die mensen het elke dag klaarspelen te overleven, overstijgt onze verbeelding,” vertelt ze. “Wat ik ook knap vind, is hoe ze die kampen telkens opnieuw kunnen opbouwen nadat ze gevlucht zijn naar een nieuwe schuilplaats. Dat waterleidingssysteem, de opbouw van de hutten, de dieren, en ga zo maar door. Vooral vrouwen houden zich hier mee bezig. Dat vind ik echt wel straf. Die mensen krijgen niet veel hulp. De Thaise regering speelt dan ook nog eens dubbel spel. De vluchtelingen mogen zeker niet binnen in het mooie en leuke Thailand, maar ze worden wel misbruikt als goedkope arbeiders.” 

Voor de reeks ‘Sterke Vrouwen’ probeerde Goedele de kijker een realistisch beeld mee te geven van de grensgebieden en de vluchtelingenkampen in Birma en Thailand. “We hebben nog vele zaken niet kunnen filmen. Vooral ’s nachts is het niet gemakkelijk stiekem die camera boven te halen. We zijn bijvoorbeeld eens een nacht meegetrokken met de Backpackdokters vanuit het kamp in Thailand naar Birma. Die dokters vangen de mensen op die leven in de Birmese jungle. Dat was voor ons een gevaarlijke operatie. Die Backpackdokters worden sowieso al geviseerd door het Birmese leger en dan liepen wij daar bij met ons duur cameramateriaal. De oversteek naar Birma was vervolgens ook illegaal. Dat kregen we al niet gemakkelijk verkocht aan VTM. Een levensverzekering afsluiten om rond te trekken in de grensgebieden in Birma is onbetaalbaar. Maar ook ons duur cameramateriaal moest verzekerd zijn. Eigenlijk had de situatie iets contradictorisch. Wij vaarden daar de grens over met ons duur materiaal terwijl de mensen die we opzochten geen frank hadden om te overleven. Dan denk je wel eens na: zouden we dat geld niet beter aan hen geven? Maar aan de andere kant was de bedoeling van onze reportage net de mensen in het westen wakker te maken, hen bewust maken van wat gebeurt in de wereld. De mensen moeten bezig zijn met de wereld rondom hen.”

Goedele Liekens heeft de wereld rondgetrokken op zoek naar sterke vrouwen. In Birma kostte het niet veel moeite deze te vinden. “De situatie in Birma heeft mij diep getroffen,” vertelt ze. “De moeilijkheden die de mensen hebben om een bevalling goed te doen verlopen, zijn ongelooflijk. De grootste problematiek in die grensgebieden is echter het malariagevaar. Alle mensen zouden daar een muskietennet moeten hebben. Ik was blij te zien dat S.O.S. Birma reeds een 50-tal muskietennetten had afgeleverd in een vluchtelingenkamp. Met de drugsproblematiek ben ik minder in contact gekomen.”

“Voor ons blijft het leven in die kampen wel een rare ervaring. Wij zien die afgebrande hutten of die geamputeerde benen ten gevolge van landmijnen enkel in films. Dat realisme dringt, ondanks het feit dat je er daar middenin zit, niet direct door tot de westerse mens. Wij geloven in feite nog steeds dat we de droom kunnen doorknippen. Voor hen is dit echter een bittere en dagelijkse realiteit.”

Gevraagd naar de toekomst zag Goedele het somber in. “Die kinderen zijn echt getraumatiseerd en zo gewoon om met geweld om te gaan. In die maatschappij wordt omgaan met geweld, haat en agressiviteit de norm. Men komt terecht in een vicieuze cirkel. Hoe krijg je dit ooit opgelost wanneer geen vergiffenis komt? Vergelijk dat eens met hoe men in België nog steeds praat over de Duitsers…”

(Paul Cobbaert – 05/05/2007, in Ticket-magazine)

Reportage. Een vergeten land, een vergeten volk, een vergeten oorlog …

De Britse schrijver-dichter Rudyard Kipling wist het al in 1898. “This is Burma”, schreef hij in zijn ‘Letters from the East’, “and it will be quite unlike any land you know about”. Birma/Myanmar is in de huidige internationale context inderdaad een buitenbeentje. De sociale en humanitaire toestand is er schrijnend, economisch is het land volledig afhankelijk van China en op politiek vlak wordt de oppositie hardhandig de mond gesnoerd door de militaire overheid. Daarom en om nog vele andere redenen heb ik met een aantal andere personen de feitelijke vereniging S.O.S. Birma opgestart om toch maar een klein beetje te helpen de levensstandaard van de Birmezen op te krikken. Wij concentreren ons vooral op steun aan weeskinderen en landmijnslachtoffers in de vluchtelingenkampen van Mae Sot (kamp Mae La) en Doi Tai Laeng en aan het weeshuis in Taunggyi.

Birma is een staat in Zuidoost-Azië, grenzend aan Bangladesh, India, China, Laos en Thailand. Het land kent bijna 50 miljoen inwoners en een oppervlakte zo groot als Frankrijk. Sinds de staatsgreep van 1962 werd Birma tot 1989 op repressieve en dictatoriale wijze bestuurd door generaal Ne Win. Na de massale volksopstanden in 1988 werd Ne Win gedwongen af te treden, maar een nieuwe staatsgreep zette een militaire raad aan het bewind, sinds 1997 de SPDC (State Peace and Development Council) genaamd. Het harde discriminerende beleid van Ne Win werd gewoon verder gezet en Birma heeft nooit enige vorm van ontwikkeling gekend. Het volk leeft al decennia onderdrukt door de militaire bezetter. Het uiten van een eigen mening is bij wet verboden. Het merendeel van de basisprincipes van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens zijn in Birma slechts holle woorden. Officiële cijfers ontbreken, maar de meeste schattingen spreken van meer dan één miljoen vluchtelingen in eigen land, en nogmaals één miljoen mensen die gevlucht zijn naar buurlanden als Thailand, China of Bangladesh. De sociale toestand in Birma is rampzalig. Birma is de tweede grootste opiumproducent ter wereld. De overheid kan zich verrijken met de drugsgelden, waardoor een adequate preventie onmogelijk blijft. Opium en het derivaat heroïne versterken ook een ander prangend probleem: de verspreiding van het HIV/aids-virus. Dit alles maakt dat de Wereldgezondheidsorganisatie Birma op de 190e plaats van de 191 landen plaatst.

Birma is administratief ingedeeld in zeven centraal gelegen divisies en zeven staten. 65% van de Birmezen is etnisch Birmaan. Zij leven voornamelijk in de divisies. De zeven staten werden genoemd naar de grootste etnische groep die daar leeft: Shan, Karen, Kayah, Chin, Kachin, Mon en Arakan. De militairen voeren al meer dan 40 jaar een zgn. politiek van ‘birmanisatie’, d.w.z. het opleggen van de Birmaanse cultuur, onderwijs, taal, levensstijl en godsdienst aan de verschillende etnische minderheden. Om deze etnische problematiek goed te begrijpen, moeten we even kort terugkeren naar de Tweede Wereldoorlog. Birma was sinds 1885 een Britse kolonie. Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zag een groepje Birmanen hun kans rijp om zich los te scheuren van de Britse kolonisator. De Birmanen zochten hulp bij de Japanners, die natuurlijk gretig toestemden om zo de Britten te kunnen bekampen in Birma. Echter op hetzelfde ogenblik vochten de etnische minderheden trouw mee met de Britse kolonisator tegen de Japanners. Dit zorgde ervoor dat tijdens de onafhankelijkheidsonderhandelingen tussen Winston Churchill en de Birmaanse generaal Aung San de eerste etnische spanningen reeds oplaaiden in Birma. Dit wederzijdse wantrouwen tussen de verschillende volkeren raakte nooit meer opgelost.

Sinds 1987 behoort Birma tot de Minst Ontwikkelde Landen binnen de Verenigde Naties. De economische toestand is rampzalig. De westerse landen voeren al jaren een isolatiepolitiek, uitgedrukt in de vorm van harde economische sancties, zoals een importverbod op Birmese producten. Die politiek blijkt echter weinig effectief zolang de Chinese, Indiase of Russische overheden wel gretig financieel gunstige zaken blijven doen met de Birmese militaire top. Deze tegenstelling leidt vervolgens ook tot een uitzichtloze situatie en tot besluiteloosheid binnen de internationale gemeenschap, en meer specifiek in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.

Op politiek vlak bestaat al meer dan 40 jaar een Birmaanse militaire overheersing. De oppositie wordt door allerlei willekeurig opgemaakte wetten en akten monddood gemaakt. Aung San Suu Kyi, winnares van de Nobelprijs voor de Vrede in 1991, is de bekendste Birmese democratische activiste. Zij staat echter al meer dan 15 jaar onder huisarrest, en met haar nog vele andere democratische aanhangers. Haar partij, de NLD (National League for Democracy), is om die reden ook al jaren niet meer operationeel. De grootste oppositiegroepen vandaag zijn de ‘88 Generation en de groepering van etnische minderheden. De ‘88 Generation zijn de studenten die in 1988 actief waren in de grote volksopstanden. Vandaag, bijna 20 jaar later, probeert deze beweging opnieuw grote acties op te zetten, o.a. een grootschalige brievencampagne en een ‘multi-religious prayer campaign’. De groepering van etnische minderheden vormt de tweede grote oppositiebeweging voor de militaire overheid, de SPDC. Het grootste probleem bij deze groep is echter de interne verdeeldheid tussen de verschillende etniciteiten. In de grootste gewapende rebellenbeweging, de Karen National Union, ontstond recent nog een nieuwe breuk. Zonder eenheid zullen de etnische minderheden echter nooit een geloofwaardige opposant vormen voor de militaire overheid. De door de SPDC verbannen Sao Harn Yawnghwe, zoon van de eerste president van Birma, richtte hiervoor de ENC (Ethnic Nationalities Council) op. Met de ENC wil hij eensgezindheid bereiken tussen de verschillende etnische minderheden en vervolgens ook met de democratische Birmaanse oppositie. Sao Harn Yawnghwe woont vandaag in Brussel en helpt ook mee aan de campagne van S.O.S. Birma. Hij zal waarschijnlijk aanwezig zijn op de benefietavond.

Rudyard Kipling heeft gelijk gekregen: Birma is inderdaad unlike any land you know about. Tijdens een trip doorheen Birma in november 2005 ben ik, samen met een aantal andere personen, onder diepe indruk geraakt van het land: van het ongelooflijk vriendelijke, doch angstige volk enerzijds, tot Big Brother in de vorm van voortdurende militaire controle anderzijds. Hierop beslisten Marc Cobbaert, Mark Verfaillie, Khun Pornthip en mezelf om de vereniging S.O.S. Birma in leven te roepen. Onze doelstelling is tweeledig: enerzijds willen we mensen informeren over de politieke en sociale toestand in Birma, anderzijds hopen we drie humanitaire projecten materieel en financieel te ondersteunen.

Meer informatie op http://www.sosbirma.be/ of paulcobbaert@hotmail.com 

(Paul Cobbaert – 22/02/2007, in Sawasdee-magazine)

Nieuwe weblog

Welkom op de weblog van Paul Cobbaert.

Ik studeer momenteel Master in de Journalistiek aan de Gentse Universiteit. Ik hou me op journalistiek vlak voornamelijk bezig met internationale en Belgische politiek, Koekelare lokaal en sport. Nu en dan zal ik een tekst op deze website plaatsen. Ik hoop hiermee te verrassen, te vernieuwen, te verruimen, … Onder het hoofdding citaten vindt u een aantal opmerkelijke citaten. Mijn persoonlijke gegevens kan u terugvinden onder contact. Opmerkingen zijn altijd meer dan welkom.