Opiniestuk. Kan cycloon voor omwenteling zorgen?

De cycloon Nargis maakt alle gemoederen los. Birma/Myanmar is diep getroffen. De menselijke en materiële schade is onmeetbaar. Tienduizenden zijn gestorven, honderdduizenden zijn wanhopig op de vlucht. De internationale gemeenschap kijkt toe, wil helpen, maar kan niet. De militaire junta, State Peace and Development Council, laat vooralsnog geen pottenkijkers toe. De voormalige hoofdstad Rangoon en de Irrawaddy-delta zijn ontembaar getroffen. Het merendeel van de Birmezen leeft al decennialang zelfvoorzienend, kweekt groenten, fruit of rijst. Nargis bracht de rijstoogst onherstelbare schade toe. Miljoenen mensen moeten vrezen voor hun voedselaanvoer de komende weken, maanden, jaren. Het is angstig en spannend wachten op de noodzakelijke visa voor internationale hulpverleners. De Verenigde Staten stellen eisen op in ruil voor steun. In de huidige rampsituatie is dit echter niet gepast. Mensen moeten voorgaan op politiek. Daarom is het wachten op dat ene signaal van de militaire overheid, dat ene greintje menselijkheid van de senior-generals.

Nargis kan ook op politiek vlak een rol spelen. Het referendum is in bepaalde gebieden twee weken uitgesteld, maar de mensen zullen niet stemmen voor een door de junta omarmde grondwet. Zij zijn voor de zoveelste maal diep getroffen in hun waardigheid. Kon de junta maatregelen getroffen hebben? Interne bronnen melden dat de NASA vorige week woensdag, drie dagen vóór de ramp, het regime waarschuwde over een mogelijke gevaarlijke cycloon die zou razen over het zuiden van het land. Ook Thaise en Indische meteorologische organisaties hadden dit donderdag voorspeld. De junta reageerde niet. De bevolking werd niet preventief ingelicht of geëvacueerd voor het mogelijke gevaar. Alle militaire manschappen en middelen waren ingezet om de ja-campagne voor het grondwettelijk referendum tot een goed einde te brengen. Met intimidatie, terreur, geweld en opsluiting. Birma zou ja stemmen op de nieuwe grondwet.

Zal de bevolking dit laten gebeuren eens ze hiervan op de hoogte zijn? Of volgen nieuwe opstanden zoals in augustus-september 2007? Een anonieme man vroeg zich na de ramp af waar de militairen bleven met hulp. “In september stonden ze hier snel toen ze hun wapens moesten boven halen.” Bij nieuwe opstanden moet de internationale gemeenschap wel ingrijpen als ze haar grondbeginselen trouw wil blijven. Birma is stilaan een groot gevaar voor de regionale stabiliteit. Kan Nargis voor het einde van dit regime zorgen?

(Paul Cobbaert - 06/05/08)

Birma. Het Gouden Land en de Generaal (Paul Cobbaert, 2008)

Op de volgende link vindt u meer informatie over mijn boek: Folder Boek Birma

Birma. Het Gouden Land en de Generaal is een uitgave van Academia Press (maart 2008 - 202 p. - 21 euro).

 

Het boek is een must voor al wie meer wil weten over een prachtig, maar onderdrukt land, met een bevolking in angst om te spreken en te leven. Birma wordt gesitueerd in zijn verleden, heden en toekomst. Naast de grote geschiedenis met de grote namen komen ook de gewone mensen aan bod, zij die het dagelijkse leven vormgeven. Speciale aandacht gaat naar de historische achtergrond, de etnische relaties en de sociale problemen aan de hand van verschillende persoonlijke getuigenissen: drugsverslaving, seksueel misbruik, religieuze of etnische discriminatie en uitbuiting. De culturele rijkdom van Birma krijgt kleur door de voorstelling van onder meer Birmese poëzie, het theravada-boeddhisme en de Shwedagon-pagode. Ook de achtergrond en impact van de recente Saffraanrevolutie worden geschetst, evenals de positie van Birma in het huidige geopolitieke evenwicht.

Voor bestellingen: http://www.academiapress.be of info@academiapress.be

Agenda-nieuws Koekelare mei 2008

Zaterdag 3 mei: Pienk Party scouts, sporthal Koekelare

Vrijdag 9 mei: Lentequiz KTA Koekelare

Vrijdag 9 mei: Plechtige inhuldiging vernieuwde Eikendreef

Vrijdag 9 mei: Wijndegustatie Jorko, om 20.00 uur in BO-school De regenboog, Belhuttebaan

Zaterdag 10 mei: Speelstraten in wijk Ter Heide, een proefproject van de jeugdraad en jeugddienst

Zondag 11-maandag 12 mei: Open Fles Dagen Jovino, Berkenlaan

Maandag 26 mei: Gemeenteraad in de Brouwzaal van de brouwerij om 19.00 uur

Anatomie van paarse illusies (Derk Jan Eppink, 2006)

Paars is voorbij. Derk Jan Eppink voorspelde de ondergang van de regeringen Verhofstadt-Stevaert in zijn columns voor verschillende dag- en weekbladen. In 1999, bij de start van het vernieuwende paars-groene project, liet hij weten dat de nieuwe regering de mogelijkheid had om van België een ander en beter land te maken, maar ook dat er een grote ramp zal dreigen indien het experiment zou mislukken. Vanaf het jaar 2000 schreef Eppink opnieuw columns voor onder meer De Standaard, Knack en Menzo. Hij bundelde die teksten in 2006 in zijn Anatomie van paarse illusies met de bijhorende actuele commentaren. Zijn bijdragen hadden twee doelstellingen: enerzijds de Belgische politiek analyseren en fouten vaststellen terwijl ze gemaakt worden en anderzijds bijdragen aan de nieuwe opendebatcultuur in Vlaanderen. Dit laatste werd hem niet in dank afgenomen door de politieke machtshebbers. Kranten en weekbladen weigerden een aantal columns onder zware druk van vooral premier Verhofstadt. Eppink nam Verhofstadts motto van ‘open en vrij debat’ dan ook zeer letterlijk. Hij ging hard in op de politieke beleidsmakers: op de ‘goed-nieuws-show’ van Guy Verhofstadt (Open VLD) en de ‘alles-is-gratis-show’ van Steve Stevaert (SP.A). Maar Eppink spaarde ook de andere belanghebbende partijen in het politieke landschap niet. CD&V, spirit, Vlaams Blok, vakbonden, media: allemaal gaan ze voor de bijl in zijn eigengemaakte kritische stijl. En net daarom is Eppink interessant om lezen. Eppink is een calvinistische rechtse dienaar, maar door iedereen te schofferen, objectiveert hij zichzelf. Enkel GROEN! en NV-A worden gespaard. Het lijkt me echter weinig realistisch de auteur te beschuldigen van verborgen groene of Vlaamse agenda. Over de kerncentrales die in 2015 gesloten worden: ‘Sommigen noemen dit energiebeleid getuigen van visie en ambitie. Ik noem dit domheid op langere termijn.’ In een slothoofdstuk geeft Eppink tien geboden mee tegen politieke illusies, die paars zouden sterker maken indien ze gevolgd worden. Aan Verhofstadt: ‘Misschien kan het zelfs nog goed komen als hij deze tien geboden boven zijn bed hangt als ‘gratis advies’ en ze leest voor het slapengaan.’

Of je het nu eens of oneens bent met Eppink, hij probeert zijn mening op een beargumenteerde manier te ventileren, met die typische scherpe en cynische trekjes, eigen aan goede columnisten. Hij animeert het openbare politiek-culturele debat. Hij maakt juiste en onjuiste voorspellingen. Paars kon de opgang van het Vlaams Blok inderdaad niet tegenhouden, maar die laatste partij was niet langer de grote winnaar van de meest recente verkiezingen, zoals hij in 2005 onterecht dacht. VLD kreeg klappen in 2006 en 2007, maar de socialisten kregen zwaardere klappen. Dit laatste had Eppink niet voorzien. Hij zag Di Rupo en Leterme al samen in bed liggen. Anatomie van paarse illusies is een aangenaam en vlot boek, met stof om over na te denken en te discussiëren. Akkoord gaan met Eppink hoeft daarom niet.

De Nederlandse Belg Derk Jan Eppink (Steenderen, 1958) is een zelfverklaarde sociaal-democratische calvinist, met rechts-liberale trekken. Hij werkte als journalist voor NRC Handelsblad en De Standaard. Tussen 1999 en 2004 was hij actief op het kabinet van Europees Commissaris Frits Bolkestein. Hij is auteur van meerdere boeken, onder meer Vreemde Buren. Over politiek in Nederland en België (1998) en Europese Mandarijnen. Achter de schermen van de EU (2007).

Welcome to Burma (Timothy Syrotha, 2001)

De Birmese militaire overheid riep 1996 officieel uit tot Visit Myanmar Year. Het militaire regime had de voorbije drie decennia alle maatregelen genomen om toeristen te weren. Maar nu had ook de junta nood aan harde valuta. Veel meer dan enkele verdoolde rugzaktoeristen leverde die propaganda-actie niet op. Eén van die mensen was de Australische journalist en fotograaf Timothy Syrota. Hij geeft eerlijk toe dat hij het land niet kent, maar dat hij nieuwsgierig is naar het rijke Britse koloniale erfgoed. Syrota vraagt een verblijfsvergunning aan voor één maand, maar al snel verlengt hij die tot drie maanden. Wat volgt, is een prachtig reisverslag van een man die ervaringen neerpent van een prachtig land met een prachtige bevolking, maar met een ongelooflijk hard regime. De auteur legt het land Birma uit aan de lezer-leek aan de hand van zijn reis, zijn gesprekken, zijn ervaringen, zijn indrukken.

Timothy Syrota begon zijn trip in de toenmalige hoofdstad Rangoon, waar hij een aantal weken bleef. Hij leerde het land en zijn machtige inlichtingenapparaat en spionagediensten onmiddellijk kennen. De grote constante in zijn reisverhaal zijn de volgende vragen die hij almaar voorgeschoteld krijgt van onbekenden: Who are you? Where are you from? What are you doing here? What is your profession? Why do you come here? Are you working for the CIA? Syrota wil verder naar het noorden van Birma, naar gebieden die niet in de vooraf bepaalde toeristenroutes van de militaire overheid liggen, naar gebieden die niet publiek toegankelijk zijn. Hij onderneemt een lange bustrip naar de oude hoofdstad Mandalay. Daarna per boot naar Bhamo in de afgelegen, moeilijk toegankelijke Kachin-staat. Syrota ontmoet er interessante figuren, mensen die dromen van een toekomst, mensen die hopen dat hij hen hierbij kan helpen. Hij moet telkens opnieuw ontgoochelen. Hij reist verder naar Hsipaw in de Shan-staat en houdt er lange gesprekken met Mr Donald, de neef van de laatste prins van Hsipaw. Hij raakt onder de indruk van Pagan, de stad van vier miljoen pagoden, de stad die oude Birmaanse romantiek en glorie uitstraalt. Terug in Mandalay ontmoet hij Lu Maw, de jongste van de Moustache Brothers, een geliefd komisch duo in Birma. Lu Maw’s broer is opgepakt door de overheid en overgebracht naar een zwaar bewaakte gevangenis. Spot drijven met gezagshebbers is niet toegestaan. Syrota is na drie maanden Birma enigszins opgelucht dat hij het land verlaat. Dergelijke toestanden had hij niet verwacht in die zelfverklaarde toeristische trekpleister.

Timothy Syrota bezocht al verschillende landen in Zuidoost-Azië met zijn moeder in de jaren ‘70. Positief verrast en diep geïnspireerd door de regio besloot hij in 1997 een nog voor hem onbekend Zuidoost-Aziatisch land op te zoeken: Birma. Het land zou hem nooit meer loslaten. Hij keerde nog verschillende keren terug: foto’s nemen, luisteren naar mensen of documentaires filmen. In zijn laatste reis is hij door de autoriteiten uit het land gezet.

Jozef Stalin. Een biografie (Maximilien Rubel, 2006)

De Georgiër Iossif V. Dzjoegasjvili (°1879) groeide uit tot de grootste en bekendste dictator van de communistisch geïnspireerde Sovjet-Unie. In een biografie probeert Maximilien Rubel de man, ook bekend als Jozef Stalin, te tekenen in zijn relaties met Russische mede- en tegenstanders, in zijn relatie tot het gedachtegoed van de communistische vaders Karl Marx en Friedrich Engels. In een inleiding geeft de auteur al aan dat een niet-onbevooroordeeld beeld meegeven over iemand als Jozef Stalin, niet zijn bedoeling is. Rubel geeft dan ook een zeer eenzijdig beeld mee, een te bekrompen visie op de figuur Stalin vanuit een economisch determinisme. Alles komt neer op de vraag: kan een socialisme gebouwd worden in een niet-kapitalistische staat? Die vraag had ik liever beargumenteerd gezien in een theoretisch werk, niet in een biografie. De auteur vergeet de achtergrond van Jozef Stalin mee te geven, wie zijn de ouders en grootouders zijn, hoe verliep zijn jeugd, wat studeerde de man, welke ideeën hield zijn familie erop na, hoe groeide hij op, hoe dachten zijn vrienden, wie waren zijn voorbeelden, wat met zijn vrouwen en kinderen, enzovoort. Hij gaat in economisch-inhoudelijk vlak kort door de bocht. Jozef Stalin mag dan al een monster zijn, ik had graag geweten waarom de auteur hem als een monster schetst. Hij schrijft letterlijk dat Stalin geen eigen gedachten had. Kan dat wel bij een man die aan het hoofd staat van een geoliede miljoenenmachine als de Sovjet-Unie? Ik geloof eerder dat Jozef Stalin, net als collega-dictatoren, wel eigen ideeën had. En hoe verderfelijk deze ook zijn, het blijven eigen ideeën.

Maximilien Rubel komt veel terug op de invloeden van Marx, Engels en Lenin en op de onderlinge relaties in de communistische partijraad, voornamelijk de relatie Stalin - Trotski. Hoe Lenin Stalin als zijn politieke zoon zag, maar ook hoe Lenin op zijn sterfbed die fout inzag. In zijn laatste dagen riep hij op om Stalin niet de kans te geven door te groeien tot de nieuwe leider van de Sovjet-Unie. Echter, zijn woorden kwamen te laat. Het belang van Lenin in Stalin kan inderdaad niet overschat worden, maar leidt het niet te ver om Lenin in ieder hoofdstuk opnieuw op te voeren? Stalin wordt in één van de hoofdstukken beschreven als Hitlers tweelingbroer. Maar in het hele verhaal komen zijn internationaalpolitieke ambities zelden aan bod, laat staan zijn relatie met Adolf Hitler. Het woord ‘Koude Oorlog’ komt niet naar voren in een biografie over Jozef Stalin. Dan denk ik: hier mis ik iets …

De Oekraïnse auteur Maximilien Rubel (1905-1996) leefde en werkte in Frankrijk. Hij studeerde rechten, filosofie en Germaanse filologie. Vanaf 1946 was hij docent en onderzoeker aan het Centre National de la Recherche Scientifique in Parijs. Hij promoveerde in 1954 tot doctor in de letteren aan de Sorbonne met twee dissertaties: Karl Marx. Essai de biographie intellectuelle en Bibliographie des Oeuvres de Karl Marx.

Agenda-nieuws Koekelare april 2008

Zondag 6 april: Scouts informeren de bevolking ivm hun project ‘Foodhunt’, een initiatief van Vredeseilanden

Vrijdag 11 april: Openingsreceptie TC De Mote (http://www.tcdemote.be)

Zondag 13 april: Wielerhoogdag Eric Huyghe. Bovekerke Feest (http://www.bovekerkefeest.be)

Dinsdag 15 april: vzw Hovaeremolen maakt nieuwe voorzitter en maalkalender 2008 bekend.

Vrijdag 18 april: Kaas- en Breughelavond van Jong VLD Koekelare in Gouden Triangel.

Maandag 21 april: Postbodes houden actie tegen hun verhuis naar Diksmuide.

Maandag 21 april: Gemeenteraad in de Brouwzaal van de brouwerij om 19.00 uur.

Zaterdag 26 april: Nacht van het Voetbal SV Koekelare in zaal VIVA

 

Agenda Koekelare maart 2008

Zaterdag 1 maart: Viering dertig jaar jeugdfanfare Jorko (zie http://www.sint-joris-jorko.be)

Zondag 2 maart: Opendeurdag Sint-Martinusinstituut Koekelare

Maandag 3 maart: Gemeenteraad in de Brouwzaal van de brouwerij om 19u

Zondag 9 maart: Lentefoor met wielerwedstrijd, georganiseerd door het feestcomité

Zaterdag 15 maart: Algemene ledenvergadering van de archeologisch-historische kring Spaenhiers met voorstelling van het jaarboek 2007. In Ons Huis om 19.30 uur (http://www.spaenhiers.be).

Maandag 17 maart: Gemeenteraad in de Brouwzaal van de brouwerij om 19u

Vrijdag 28 maart: Keuzekaarting bouwwerken Deprez/Kantoor Volcke in ‘t Kroegje

On the Border (Maung Maung Tinn, 2006)

De Birmese auteur Maung Maung Tinn (°1969) vluchtte in 1994 uit zijn land naar het naburige Thailand. Daar leefde hij in Mae Sot als medisch hulpverlener en kunstenaar, gespecialiseerd in tekeningen met waterverf. Zijn beelden zijn al in de Verenigde Staten, Frankrijk en zelfs België tentoongesteld. De vlucht uit zijn moederland liet enorme sporen na in het hoofd van Maung Maung Tinn. In zijn verzamelwerk On the Border zien we tekeningen van kinderen, vluchtelingen, vluchtelingenkampen, prostitituees, mensen die leven op een vuilnisbelt, migratie, oorlog, leven in een ander land, weeskinderen, enzovoort. De auteur geeft bij elke watertekening wat duiding.

Maung Maung Tinn is heel fatalistisch en in negatieve zin getekend door het leven. Hij verlangt in de eerste plaats terug naar het leven in zijn thuisland, naar vrede in zijn thuisland. In Thailand heeft hij zich nooit echt goed gevoeld. I remember a time when I had a home, schrijft hij bij één van zijn tekeningen. Of: Where do I belong? What is the meaning of country? Hij denkt vaak terug aan zijn moeder. Weeskinderen en eenzame of gevluchte kinderen krijgen een voorname plaats in zijn werk, net als kinderen die geen kans hebben een opvoeding te genieten, kinderen die noodgedwongen in de prostitutie terechtkomen, kinderen die leven op een stort, … Maung Maung Tinn zoekt doorlopend een antwoord op de vraag Why?. Hij komt niet verder dan … because they were born in Burma.

Taking Journalism Seriously (Barbie Zelizer, 2004)

Journalistiek leeft in twee werelden: de wetenschappelijke wereld en de journalistieke wereld zelf. Die twee moeten verbonden worden in hun inzichten, aldus het uitgangspunt van Barbie Zelizer. Wetenschappers denken vanuit verschillende perspectieven over journalistiek, maar ze denken te eng. Een kritiek die nog al eens geuit wordt op onze ivoren torens. Taking Journalism Seriously pleit voor een interdisciplinaire en overkoepelende aanpak met meer inzicht in het praktische handelen van journalisten. In het boek wordt het theoretisch framework van wetenschappers in hun verschillende perspectieven op journalistiek bekeken. De sociologische benadering onderzoekt mensen, interactiepatronen, werkroutines, structuren en instellingen in de journalistieke praktijk. Zo wordt bijvoorbeeld onderzocht hoe bepaalde nieuwsfeiten geselecteerd worden in een redactionele omgeving. De historische benadering is eerder afhankelijk van documenten dan van personen. Onderzoek gebeurt naar biografieën, memoires, bepaalde tijdsperiode of specifieke themata. Op macro-niveau wordt onderzocht hoe bijvoorbeeld de journalistiek een rol speelt in het nation-state-building proces. De linguïstische benadering gaat dieper in op de journalistieke tekst zelf, de boodschap van de tekst, discoursanalyse, semiotiek, storytelling en framing. In de politieke benadering staat de relatie tussen de media en het politiek systeem van een land centraal. De uitgangspunten zijn normatief van aard en beschouwen de media als een zeer belangrijke, maar eerder nefaste kracht van de vierde macht in een samenleving. Eén van de bekendste onderzoeken is de Four Theories of the Press van Siebert, Peterson & Schramm: het libertaire, het autoritaire, het sovjet-totalitaire en het sociaal verantwoordelijkheidsmodel. De culturele benadering ten slotte probeert een aantal tegenstellingen op te heffen: privaat versus publiek, emotie versus rede en kwaliteit versus populair. De culturele analyses onderzoeken zowel de journalistieke cultuur als de journalistiek als cultuurproduct en cultuurproducent. In het besluitend hoofdstuk doet de auteur een oproep naar een hernieuwd, verruimend en open denken over journalistiek. Journalism matters, beweert het boek. En ook: journalism must be taken serious.

De Amerikaanse Barbie Zelizer, een voormalige journaliste, is vandaag professor Communicatie aan de Universiteit van Pennsylvania en auteur van zeven boeken. Ze hoopt met haar boek een brug te slaan tussen de vijf grote benaderingen op journalistiek en aan te tonen dat journalistiek effectief belangrijk is, ook in positief opzicht. Het boek sluit af met een uitgebreide bibliografie van algemene en meer gespecialiseerde werken.